Mijn oplader deed al een tijdje gek. Misschien moest ik niet op de meest rare manieren mijn telefoon losrukken van de oplader en vice versa, maar je gaat er toch vanuit dat ze die dingen testen. Dat zou ik in ieder geval wel doen.
Enfin, mijn oplader was al eens uit elkaar gesprongen, dus toen had ik hem gerepareerd. Het probleem leek daarmee opgelost, maar dit was uiteraard niet zo. Steeds vaker viel het stekkertje uit elkaar, waarna ik besloot het zieke stekkertje met een pleister bij elkaar te houden.
Het mocht echter niet baten, zo bleek vanavond. Mijn oplader is stuk. Mijn telefoon leeg. En dan beginnen de ontwenningsverschijnselen.
Even kijken of ik een berichtje heb. O nee. Kan niet.
Even een spelletje doen. O nee. Kan niet.
Even mijn broertje en schone zus een fijne vakantie wensen. O nee. Kan niet.
Natuurlijk kan bovenstaande allemaal wel, maar op een andere manier. Ik ben inmiddels echter zo aan mijn telefoon gewend, dat ik al ontelbare keren gedachtenloos naar het apparaat heb gegrepen, om vervolgens te bedenken dat de batterij leeg is.
Grrr.
Mijn telefoon blijkt een belangrijk schakelstuk tussen mij en de buitenwereld. Zonder mijn telefoon voel ik me alsof ik op een onbewoond eiland zit. Waar slaat dit op?!?!? Ik ben mijn vrienden niet ineens kwijt, mijn familie is er ook nog gewoon en ik kan nog op diverse manieren contact zoeken met mensen. Mijn conclusie vanavond was dan al snel gevormd: ik ben verslaafd aan mijn mobiele telefoon. Vele malen heb ik leerlingen uitgelachen dat ze niet zonder konden, dat het zo makkelijk is om zonder telefoon te leven, maar nu ik er zelf geen gebruik van kan maken, mis ik het stomme ding!
Tijd voor een ommekeer. Cold turkey afkicken. Net zoals met de cola enige maanden geleden. Ik ga morgen geen nieuwe oplader halen. Nee. Deze haal ik pas maandag. Ik moet het maar eens ruim 24u zonder telefoon doen.
Een ander onderwerp. Irritante fietsers. Hoe moeilijk is het voor andere fietsers om hun hand uit te steken? Dat leer je op jonge leeftijd van je ouders en anders leer je dit al op de basisschool bij het halen van je verkeersdiploma! Al die dwazen die ineens rechts afslaan of nog erger, links terwijl je ze aan het inhalen bent! Hoe irritant! Ik kan er slecht tegen. Of fietsers die het fietsen nog niet geheel onder de knie hebben en dan heb ik het niet over schattige kleutertjes, maar over volwassenen die niet fatsoenlijk kunnen vertrekken bij een stoplicht of die stoplichten naar hartelust negeren.
Ik zou ze het liefst een fietscursus aanbevelen bij een buurthuis. Die heb ik tenslotte zelf tijdenlang gegeven. Maar dat doe ik niet. Want dat is maatschappelijk niet gewenst. Dus soms negeer ik de mensen en soms gooi ik een verwensing naar hun hoofd. Niet dat dat maatschappelijk wensbaar is, maar dan ben ik mijn ergernissen in ieder geval kwijt.
Het is namelijk niet goed om dingen op te kroppen. Daar word je niet gelukkig van. Een vriend wees me erop dat ik soms met iets teveel liefde bij iemand de poten onder het lijf vandaan zaag.
...
Misschien vragen die mensen er wel om. Als er gezaagd moet worden, zaag ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten