Ergernissen

Op sommige dagen erger ik me kapot aan de wereld om me heen. Ik erger me aan mensen in de bus die de godganse tijd hun neus staan op te halen. Of mensen in de bus die hun muziek zó hard hebben staan dat je bijna gaat meezingen met de muziek. Al is dat laatste niet helemaal waar, want om één of andere reden luisteren mensen die hun muziek heel hard hebben staan altijd naar afgrijselijke muziek.

Ik kan me ook ergeren aan mensen die zich overal mee bemoeien. Die dan halverwege een gesprek binnenvallen en dan direct het naadje van de kous willen weten. NEEN. Had je er aan het begin van de conversatie maar bij moeten zijn. Dat zijn vaak ook de mensen die dingen verkeerd verstaan en er dan hun eigen verhaal van gaan maken, waardoor er miscommunicatie ontstaat. Daar kan ik me overigens ook aan ergeren, aan miscommunicatie.

Mensen die vragen stellen waar je geen antwoord op kán geven omdat je aan het werk bent of was, daar erger ik me ook aan. Dus nee, al sjeest het halve brandweerkorps voorbij, dan weet ik na afloop van mijn lesuur niet wat er aan de hand is. Ik ben namelijk aan het werk. Ja. Aan het werk. Dat schijnt voor sommige mensen nogal moeilijk te begrijpen zijn. Dat als er iets gebeurt in de buitenwereld, ik niet direct naar de computer of mijn telefoon grijp om dan toch maar snel te gaan kijken waar de brand nu weer is.

Waar ik me ook ongelofelijk aan erger, is het onbegrip dat sommige mensen voor anderen tentoonspreiden. Allemachtig. Iedereen is anders en iedereen zit anders in elkaar. Accepteer dat nou eens. En nu erger ik me aan mezelf, omdat ik er zelf enorm slecht in ben om respect te hebben voor mensen aan wie ik me erger. Alhoewel ik het in mijn eigen leefwereld erg goed kan rechtvaardigen waarom ik me aan mensen erger en desgevolgs ook minder respect voor ze heb.

Ow, simpele mensen... Breek me de bek niet open. Ik kan me zo ergeren aan simpele mensen. Prima, die moeten er ook zijn, maar alsjeblieft zo min mogelijk in mijn omgeving. Ik trek dat zo slecht. Als ik het heb over simpele mensen, bedoel ik niet de mensen die een bewezen laag IQ hebben, die kunnen er tenslotte niets aan doen. Nee, dan heb ik het over de mensen die een al dan niet bewezen in ieder geval gemiddeld IQ hebben, maar te simpel zijn om hun hersens in werking te stellen. Denk alsjeblieft eens na voor je wat vraagt of zegt! Ik ben echter bang dat dat alweer teveel gevraagd is.

Ik merk dat ik op dreef ben, maar ik wil eigenlijk lekker gaan lezen, dus ik rond het verhaal af met een laatste iets waar ik me aan erger: mensen die hun ongelijk niet toe kunnen geven. Ver-schrik-ke-lijk. Niemand weet alles. Niemand heeft alle wijsheid in pacht en op het moment dat je dat weet, ben je al een heel stuk verder. Als het voor alle partijen duidelijk is dat je fout hebt gezeten en je vertikt het dan om het toe te geven of in heftige gevallen je excuses aan te bieden, dan haak ik af.

Het troost mij om te weten dat andere mensen zich gruwelijk aan mij kunnen ergeren. Ben ik tenminste niet alleen met mijn al mijn ergernissen.