De ironie. Een paar weken voordat ik dertig word, stoppen de Heideroosjes. De punkrockband waarmee ik opgroeide stopt. Gisterenavond bezocht ik het allerlaatste concert dat ze in Nederland gaven. Het was een bijzondere en voor mij ietwat geladen avond. Bijzonder, omdat dit concert het laatste in Nederland was. Geladen, omdat ik de Heideroosjes dus nooit meer zal zien optreden.
Het is een vreemde gedachte. De afgelopen 15 jaar heb ik talloze concerten van de Roosjes bezocht. Ik herinner me het als de dag van gisteren dat ik tijdens Lowlands 2000 bij het concert van The Gathering stond en dat de bandleden van de Heideroosjes ineens voor mij langsliepen. Een paar meter verderop stonden ze stil om ook van het concert te genieten. Dit was DE kans om even met Marco Roelofs te praten! Ik gooide mijn biertje in één keer achterover, haalde diep adem en stapte naar de mannen toe.
Helaas had mijn stem het al begeven, dus meer dan een hees gefluister kwam er niet uit. Ik schudde Marco de hand en had een kort gesprek met hem. Ik wilde hem ook niet lastigvallen, hij stond daar tenslotte in zijn vrije tijd. De Roosjes traden dat festival niet op, maar Marco beloofde me dat ze er het volgende jaar weer zouden staan. Dit was overigens het geval en uiteraard was ik er bij.
Mijn dertigste verjaardag zal gevierd worden zonder dat de Heideroosjes nog bestaan. Een vreemd idee. Ze waren een soort vertrouwde zekerheid die nu is weggevallen. Regelmatig vind ik mijn gevoelens precies verwoord in hun liedjes. Roelofs voelt dezelfde machteloosheid als ik. Gisterenavond zei hij dat toen de band begon, ze de wereld wilden veranderen. Hij had niet het idee dat dit hen was gelukt, maar ze waren tevreden als ze hun fans mooie avonden hadden bezorgd. Ik ben het oneens met hem. Als ik me weer eens kwaad maakte over de ongelijkheid in de wereld of onrechtvaardigheid, wist ik dat ik niet de enige was. De Roosjes waren tenslotte ook boos of verdrietig om diezelfde zaken. Als tiener die regelmatig diep in de put zat, was het een fijne gedachte om te weten dat ik met mijn gevoelens niet alleen was.
Inmiddels ben ik genoeg gelijkgestemde mensen tegengekomen en heb ik de muziek in die zin niet meer nodig. Toch is het vervelend dat de band ermee ophoudt. Hun concerten waren voor mij de gelegenheid om met gelijkgestemden lekker boos te zijn op de wereld. Nu zit ik ook weer met een kapotgeschreeuwde keel op de bank. En een zeer lichaam, want ruim twee uur raggen ben ik ook niet meer gewend. Waar ik vroeger regelmatig in de pit te vinden was, bevind ik me tegenwoordig aan de rand, omdat ik niet meer zo goed de pit in durf. Het zijn tekenen van oud worden, ook al wil ik dat niet altijd onder ogen zien.
Ik word dertig en de Heideroosjes stoppen. Het is het einde van een tijdperk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten