Zojuist het laatste deel van het drieluik Unsere Mütter, unsere Väter gekeken. Gehuild. Natuurlijk. Het is namelijk een filmserie over de Tweede Wereldoorlog die het leven van vijf Berlijnse vrienden volgt en zoals altijd met een oorlog, is het niet leuk. Sterker nog, oorlog is afgrijselijk. Een uitgebreide beschrijving van de serie zul je hier niet terugvinden: als je geïnteresseerd bent in de Tweede Wereldoorlog en vooral in het menselijke aspect moet je hem gewoon zelf kijken.
Waar dit blog over gaat, zijn mijn overdenkingen over het voorspellen van de toekomst. Er is een groep mensen die uitgaat van de golfbeweging van de geschiedenis. Dat de geschiedenis zich herhaalt en dat we als het ware de toekomst kunnen voorspellen. Ik ben altijd een fel tegenstander van deze gedachte geweest. Ik geloof niet in toekomstvoorspellingen, zeker niet op macroniveau. Dat sommige gebeurtenissen op microniveau evident leiden tot bepaalde uitkomsten, ja. Maar precies weten wat er gaat gebeuren, nee. Ondanks het feit dat mensen kuddedieren zijn en vaak zeer voorspelbaar gedrag vertonen, is het andere kenmerk juist dat mensen dingen doen die je niet van ze verwacht.
Deze maand is het achtenzestig jaar geleden dat de Tweede Wereldoorlog in Europa tot een einde kwam. In Nederland herdachten we de doden en vierden we onze vrijheid. In Rusland werd op de Dag van de Overwinning het winnen van de Grote Vaderlandse Oorlog herdacht met grootse militaire parades. Het zijn twee verschillende manieren van omgaan met het einde van de oorlog. Een vredelievende versus een ietwat agressieve. Het land dat gaat voor de agressievere variant, is nu ook precies het land dat ingrijpen in Syrië tegenhoudt. De opstandelingen, ik weet het, dat zijn ook geen lieverdjes. Maar het is toch te belachelijk voor woorden als een regering de eigen bevolking bombardeert en er niet wordt ingegrepen door het buitenland? Er zijn al tienduizenden mensen gestorven, voornamelijk onschuldige burgers.
Al meerdere keren waren afgelopen maanden op televisie beelden te zien waarop mensen werden beschoten. Échte beelden, geen dure nagespeelde beelden zoals in Unsere Mütter, unsere Väter. Achtenzestig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog. De geschiedenis herhaalt zich dus wel degelijk. Bijzonder, omdat in 1945 de mensen ervan overtuigd waren dat ze al die ellende nooit meer wilden. Toch hebben er na 1945 meer dan honderd oorlogen plaatsgevonden. Hierbij zijn gewapende conflicten niet meegeteld, want die heten niet direct een oorlog.
Op bepaalde gebieden herhaalt de geschiedenis zich dus voortdurend.
Of is het een voortdurend proces waarvan het einde nooit lijkt te komen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten