Er schuilt een defaitistische filosoof in mij. De zin van het leven: je wordt geboren, gaat naar school, gaat werken en als je geluk hebt, geniet je nog een jaar of 15 van je pensioen. That's it. Niet al te veel als je het mij vraagt. Veel mensen beginnen nu om het hardst te roepen dat je het leven door moet geven! En dan? Je kinderen worden geboren, gaan naar school, gaan werken en als ze geluk hebben, genieten ze nog een jaar of 15 van hun pensioen.
Het is een soort vicieuze cirkel waarin we met zijn allen gevangen zitten. Behalve de mensen die geloven, maar ik vermoed dat er voor hen een hiernamaalsachtige vicieuze cirkel in het verschiet ligt. Mij maak je niet wijs dat het met veel hypocriete gelovigen in de hemel één groot feest is.
Mensen worden al snel bang als je het gaat hebben over de zin van het leven. Daar moet je dan maar niet over nadenken. Gewoon lekker genieten. Bleeeeegh. Sowieso heb je geld nodig voor je levensonderhoud en een beetje weldenkend mens weet dat je daarvoor moet werken. Nu heb ik het geluk dat mijn hobby mijn baan is of andersom, ik weet het nooit precies. Van de zeven dagen in de week, werken de meeste mensen er vier of vijf. Blijven er dus twee of drie dagen over om te genieten. Een vrij oneerlijke verhouding: in beide gevallen delft genieten voor veel mensen het onderspit.
Nu vind ik mijn baan heel leuk, en ik heb dus weinig last van die oneerlijke verhouding, maar toch knaagt er iets. Lesgeven is leuk, en ja, ik leer elke dag bij. Op intellectueel vlak is de uitdaging echter vaak ver te zoeken. Met als gevolg dat ik vaak het gevoel heb dat ik iets mis. Dat er iets ontbreekt. Dan ga je nadenken. Over bijvoorbeeld de zin van het leven. Dan blijkt toch altijd maar weer dat je de touwtjes voor slechts een klein gedeelte zelf in handen hebt. Je kunt je gevoel namelijk wel volgen, maar op het moment dat je besluit om schrijver te worden, is er niet direct een boek. Dat kost tijd. Dan moet er nog een uitgever zijn om het uit te willen geven. Kopers zodat je met het schrijven je boterham kunt verdienen.
Tot die tijd moet je gewoon een baan hebben of een rijke vent. Aangezien ik het eerste wel maar het tweede niet heb, hebben mijn schrijfambities altijd op een stoffige plank gelegen. Ooit droomde ik er van om voor mijn dertigste een boek te hebben geschreven. Dat gaat me niet meer lukken. Maar het is een poging waard om dit voor mijn éénendertigste gedaan te hebben.
Of mijn leven dan ineens zin heeft? Ik betwijfel het.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten