Onmacht

Vandaag stuitte ik op het bericht over de gevangenen in Georgië die gemarteld worden. Niet alleen volwassen gevangenen, ook minderjarige jongens. Die jongens werden in elkaar geslagen en er werden voorwerpen in hun anus gestopt. Bij eentje leek het of er een tennisracket in geduwd was. Ik zat met verbijstering te kijken. Tegelijkertijd was ik niet verbaasd. Je kunt niet anders verwachten van de landen uit de voormalige Sovjet-Unie. Jarenlang machteloos en nu als bewaker macht, daar wordt misbruik van gemaakt. Of misschien mannen die nooit hun post verlaten hebben en voor wie het niet uitmaakt wie er aan de macht is: een Sovjet-marionet of president Saakaasjvili.

Gelukkig gaat het volk wel de straat op om te protesteren en heeft de bovengenoemde president ook zijn afschuwen geuit. Hoe gemeend dit was, is een ander verhaal.
Tijdens het bekijken van de martelingen, bedacht ik me dat het geen op zichzelf staand geval is. In zoveel landen wordt er gemarteld, vallen er dagelijks doden doordat het respect voor het leven miniem blijkt te zijn. Het leven van zowel volwassenen als kinderen.

Ik voel me op zulke momenten enorm machteloos. Wat kan ik doen? Hoe kan ik ervoor zorgen dat het ophoudt? Dat alle ellende stopt? Het antwoord is natuurlijk duidelijk. Dat kan ik niet. Dat frustreert. Ik ben al 15 jaar lid van Amnesty International. Ik heb in die tijd tientallen petities ondertekent. Ik zou natuurlijk activist kunnen worden of bij Amnesty gaan werken. Alsnog zou ik dan een druppel op de gloeiende plaat zijn.

Op de site van het ministerie van buitenlandse zaken is te lezen dat er delen zijn in Georgië waar je beter niet kan komen. Dan gaat het over de grensgebieden of scheidslijnen tussen Georgië en de afgescheiden gebieden Abchazië en Zuid-Ossetië. Mocht je aldaar in de problemen komen, kan de Nederlandse overheid niets voor je doen. Tevens wordt afgeraden je in de buurt van protesten te begeven, omdat het wel eens gevaarlijk kan zijn.

Het zou zo over Rusland kunnen gaan. Vervang Abchazië voor Tsjetsjenië en Noord-Ossetië voor Zuid, voeg daar nog Dagestan, Ingoesjetië en Kabardino-Balkarië aan toe en het verhaal is gelijk. Misschien zijn sommige van die geschiedenissen nog wel triester. Te denken valt aan Tsjetsjenië. Mensen zeggen wel eens dat het nu toch echt een stuk beter gaat met Rusland. Dus. Op het moment dat je als regering zo makkelijk omgaat met mensenlevens en mensenrechten continu blijft schenden, nee, dan noem ik dat niet een stuk beter.

Kan ik daar wat aan doen? Nee! Ook niet! De ellende lijkt zich op te stapelen na elke krant die je leest en elk journaal dat je kijkt. Het nieuws niet volgen is louter struisvogelpolitiek: je geweten wordt niet bezwaard, terwijl de ellende voortduurt.
De politiek dan toch maar in? Geen optie, want dat gaat veel te traag en, veel belangrijker, ik ben daar niet evenwichtig genoeg voor.
Ik ben machteloos en daar baal ik van.