De laatste tijd doe ik veel aan contemplatie. Dat heb ik altijd rond september, als de maand oktober nadert en er weer een verjaring voor de deur staat. Wat heb ik bereikt, waar sta ik in het leven, wat zijn mijn plannen.
Ik heb er wel eens negatiever in gestaan, maar toch komt het in de buurt van himmelhoch jauchzend zum Tode betrübt. Toch fijn, als een literaire grootheid zoals Goethe dit gevoel al onder woorden heeft gebracht.
Ik wil namelijk meer. Mijn hersenen zijn zoekend; het zijn een soort nymfomanen met een niet aflatende honger naar kennis. Doordat de televisie mijn leven heeft verlaten, is er al een grotere intellectuele rust over mij neergedaald. Geen afstompend zappen meer. Geen geestdodende programma's waar ik me toch groen en geel aan zat te ergeren. Door de afleiding van het kijkkastje was het vaak lastig om te concentreren op wat mijn brein het liefste doet: kennis vergaren.
Het voelde alsof de tijd door mijn vingers glipte, tijd die ik verspild had terwijl ik zoveel nuttige boeken had kunnen lezen.
Die boeken komen nu in groten getale voorbij. En toch blijft het knagen. Mijn ziel blijft onrustig. Het creatieve gedeelte is ontevreden. Het wil scheppen, creëren, vormen! Nieuwe werelden scheppen, waar oude ophouden. Kritiek uiten op de misstanden in de wereld en lekker boos zijn! Laat alle cliché's en superlatieven maar voorbij komen zowel in de goede als de foute context. Ik ga alle grenzen van het schrijven verkennen. Als ik eerlijk ben, gaat het om invloed hebben en nachleben.
Vooral nachleben. Dan is het goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten